ΑΡΘΡΑ
Μια πλούσια αρθογραφία, σχετικά με τη φιλοσοφία, την ψυχολογία, τον εσωτερισμο, την επιστήμη και άλλα ένδιαφέροντα θέματα.
Ψυχολογικη Ανασφαλεια

Αίτια ανασφάλειας:

1. Υπερικανοποίηση των αναγκών πέρα από τα όρια της υγείας: Ασχολούμαστε μ΄αυτές σαν προσκολλήσεις, συσσωρεύοντας όλο και περισσότερα αποκτήματα, τρώγοντας πέρα από τα όρια της βιολογικής ανάγκης, μπερδευόμαστε σ΄όλο και πιο ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις (συναισθηματικές ανάγκες) κάνουμε όλο και πιο πολύπλοκες σκέψεις (νοητικές ανάγκες).Το αποτέλεσμα είναι ασθενικά σώματα και κουρασμένες ψυχές.

2. Ο Φόβος: Φόβοι όπως της μοναξιάς, των ανθρώπων, της τρέλας, του θανάτου, είναι σύμφυτοι με την ύπαρξη του ανθρώπου και δεν είναι εύκολο να συμφιλιωθεί μαζί τους. Άλλοι φόβοι είναι: ο φόβος να μη χάσουμε τα κεκτημένα, ο φόβος μήπως δεν μας αγαπούν, ο φόβος μήπως δεν είμαστε τέλειοι και κάνουμε λάθος, ο φόβος ότι θα πληγωθούμε ή θα πονέσουμε αν εμπιστευτούμε τους ανθρώπους κ.α. Οι κυρίαρχοι αυτοί φόβοι τον συνοδεύουν σχεδόν σ΄όλη του τη ζωή και τον καθοδηγούν άμεσα ή έμμεσα, με τη θέληση του ή χωρίς αυτή. Όταν τους ξεπεράσει ή τους δει μ΄άλλο μάτι τότε ζει ευτυχισμένος και συναλλάσσεται με τους συνανθρώπους του χωρίς επιθετικότητα. Άλλες φορές όμως οι φόβοι αυτοί τον αποδιοργανώνουν συναισθηματικά τόσο ώστε να μην μπορεί να τους αντιμετωπίσει και να καταφεύγει στην αποφυγή. Ενδίδει τότε στο φόβο του ζει και αναπνέει μ΄αυτόν, αποφεύγει τον κόσμο, κλείνεται μέσα στο σπίτι του και μερικές φορές (σπάνια) πεθαίνει από τον ίδιο του το φόβο. Ο φόβος βασίζεται στην άγνοια: που σημαίνει ότι δεν έχουμε επαφή με τον πραγματικό μας εαυτό. Μας περισφίγγει και μας δένει σε μία βαρετή, μηχανική και ανιαρή ζωή. Ο φόβος άλλοτε κινητοποιεί τον οργανισμό για δημιουργία (όταν τον αντιμετωπίζουμε) και άλλοτε τον καταρρακώνει χωρίς όμως να του διαλύει την προσωπικότητα και τις νοητικές λειτουργίες. Το άτομο τότε δυσκολεύεται σιγά -σιγά να διαχωρίσει που και πότε κάτι είναι σωστό ή λάθος στην συμπεριφορά του, αδυνατεί να λειτουργήσει κοινωνικά και επαγγελματικά.

Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα για τις θετικές επιδράσεις του φόβου είναι αυτό που μας μιλάει για τους βομβαρδισμούς στο Λονδίνο το καλοκαίρι του 1940.Ενώ αναμενόταν ότι ο αριθμός των εισαγωγών στα ψυχιατρικά ιδρύματα θα αυξανόταν, συνέβη ακριβώς το αντίθετο: μειώθηκαν οι εισαγωγές σε ψυχιατρικά ιδρύματα, ενώ η ζωή μέσα στο Λονδίνο κυλούσε ήρεμα. Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών χαρακτηριστικό είναι το απαράμιλλο θάρρος των νοσοκόμων και των πυροσβεστών, που ενώ κινδύνευσαν σωματικά δεν διατήρησαν ίχνη αντιδράσεων φόβου στην μετέπειτα ζωή τους. Η συμπεριφορά αυτή αποδόθηκε στην αυταπάρνηση και στο γεγονός ότι έκαναν μία δουλειά κοινωνικά πολύ χρήσιμη που τους έκανε ανθεκτικούς στο άγχος των βομβαρδισμών.

3. Η προσκόλληση-εξάρτηση από αντικείμενα ανθρώπους, σχέσεις και εξωτερικές καταστάσεις:

Πολλοί άνθρωποι έχουν προγραμματιστεί να πιστεύουν ότι δεν μπορούν να υπάρξουν μόνοι τους και ζουν συνεχώς με το φόβο του χωρισμού είτε λόγω θανάτου ή από άλλες αιτίες. Υποφέρουμε βάσανα και ταλαιπωρίες γιατί φοβόμαστε ν΄ απαρνηθούμε οποιαδήποτε ασφάλεια νομίζουμε ότι έχουμε. Ο χωρισμός δεν είναι μόνο αναπόφευκτος (τουλάχιστον στο θάνατο) αλλά και ακόμη πιο πιθανός γιατί ελκύουμε ακριβώς αυτό που φοβόμαστε με το να το έχουμε συνεχώς στο μυαλό. Αν μέσα στην ανασφάλεια μας σκεφτόμαστε συχνά με φόβο πως κάποιος θα κλέψει τα υπάρχοντα μας και πως θα χάσουμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, στέλνουμε καθαρά και δυνατά νοητικά μηνύματα που ελκύουν κλέφτες και απώλεια του αγαπημένου μας προσώπου.

4. Προσπάθεια για έλεγχο (κυριαρχία) ανθρώπων και καταστάσεων:
Πολλοί άνθρωποι τρώνε υπερβολικά ή πίνουν ή καπνίζουν ή παίρνουν ηρεμιστικά ή άλλα φάρμακα για να χαλαρώσουν και να νιώσουν ασφαλείς. Το ηρεμιστικό αποτέλεσμα όμως είναι ανύπαρκτο ή στιγμιαίο. Άλλοι προσπαθώντας συνεχώς να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους (για ευχάριστες γεύσεις, σεξουαλικές εμπειρίες, ήχους, μυρωδιές) πέφτουν στο φαύλο κύκλο της επιθυμίας: η απόλαυση που παίρνουν απ΄όλα αυτά κρατάει πολύ λίγο και πολύ γρήγορα αρχίζουν να επιθυμούν από την αρχή, ξοδεύοντας τρομακτικές ποσότητες σκέψης, ενέργειας, δράσης, χρημάτων και χρόνου σ΄αυτές τις επιφανειακές επιδιώξεις. Επίσης καταλήγουν να βλέπουν τους ανθρώπους σαν αντικείμενα απόλαυσης ή εμπόδια στις απολαύσεις μας και όχι σαν ψυχές. Έτσι αγαπούν εγωιστικά και υπό όρους ή προσπαθούν με πολύ λεπτούς τρόπους να κάνουν το δικό τους, ν΄αλλάξουν τους άλλους ώστε να κάνουν αυτό που θέλουν ή τους βολεύει. Αν αυτοί που «αγαπάμε» δεν μας παρέχουν όσα θέλουμε (ασφάλεια, υπακοή, απόλαυση), σταματάμε ν΄αγαπάμε και θυμώνουμε ή πληγωνόμαστε.

5. Δεν πιστεύουμε στην ύπαρξη της αθάνατης ψυχής μας:
με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε αδύναμοι και ανασφαλείς. Κάνουμε τον εαυτό μας αδύναμο και αισθανόμαστε ανίκανοι και αβοήθητοι ν΄αλλάξουμε τη δυστυχία μας. Αυτό μας κρατάει χαμένους σε αρνητικές συναισθηματικές καταστάσεις όπως στέρηση, κατάθλιψη, θυμό, πίκρα, μίσος, ζήλια, φόβο και δεν παίρνουμε την ευθύνη για τη ζωή και την κατάσταση μας. Ξέρουμε ότι έχουμε τη δύναμη των πραγμάτων με τα οποία ταυτιζόμαστε. Αν ψάχνουμε την ασφάλεια που σημαίνει αναζήτηση ενός συναισθήματος σιγουριάς, σταθερότητας και διαχρονικότητας δεν θα τη βρούμε αν προσκολλούμαστε σε καταστάσεις της προσωπικότητας που συνεχώς αλλάζει και περνάει μέσα από κρίσεις, εκτός κι αν έχει επαφή μ΄ένα πνευματικό κέντρο (Ψυχή), οπότε δέχεται ευκολότερα τις αλλαγές αποκτώντας δύναμη και αντικειμενικότητα.

6. Αρνητικές μνήμες του παρελθόντος που υπονομεύουν το αίσθημα σιγουριάς στο παρόν και το μέλλον. Σ΄αυτή την περίπτωση η ανασφάλεια μας δεν είναι λογική αφού βασίζεται σε λίγες εμπειρίες του παρελθόντος και όχι στην παρούσα κατάσταση.

7. Η αποφυγή του πόνου:
Η τάση ν΄ αποφεύγουμε τα προβλήματα και τη συναισθηματική φόρτιση που σχετίζεται μ΄αυτά. Η αποφυγή του πόνου είναι η πρωταρχική βάση όλων των ανθρώπινων ψυχικών παθήσεων. Είναι ανάγκη ν΄αντιμετωπίζουμε ευθέως τα προβλήματα, την ταλαιπωρία και τον πόνο που συνεπάγονται.